Շորժա. գյուղը, մարդիկ, պանսիոնատը

Սեպտեմբերի 26-ին՝ պատերազմի նախօրեին, մեկնել էինք Սևան՝ լճի էկոլոգիական խնդիրները ուսումնասիրելու։ Մեր կանգառը Շողակաթ, ավելի հայտնի որպես Շորժա, գյուղն էր՝ Սևանի արևելյան մասում։

 

Իջանք Շորժայի՝ սննդի միակ խանութի մոտ, որտեղ գյուղի տղամարդիկ շախմատ էին խաղում։ Խաղացողներից էր նաև Աշոտ Կիրակոսյանը, ով անընդհատ կատակում էր, որ ինքն է հաղթելու ,էս պարտիանե։ Հաղթեց նրա լուռ խաղակիցը՝ Սամվելը։

 

Աշոտի, Սամվելի և նրանց ընկերների հետ զրուցում էինք գյուղից, մարդկանցից ու քաղաքականությունից։ Աշոտը պատմում էր, որ 90-ականներին ինքն էր կազմակերպել հայերի և ադրբեջանցիների փոխհամաձայնեցված տեղափոխումը։

Գոհարիկ Ավանեսյան

Արմեն Գաբրիելյանը և թոռները՝ Գոհարիկը և Ռուբինան

Հետաքրքրվեցինք, թե ինչպես կարող ենք հասնել Շորժայի նկարիչների պանսիոնատ։ Աշոտը երկար բացատրում էր, հետո առաջարկեց մեզ տեղ հասցնել։ Քարքարոտ ճանապարհի կեսին Աշոտը պատմում էր, որ տաքսիները 1 500-2 000 դրամով են պանսիոնատ հասցնում, եթե ճանապարհը լավը լիներ, ինչպես Աշոտն էր նշում, 500 կարժենար։ Մեզնից գումար չվերցրեց, ասաց՝ ,կսպասեմ, եթե շուտ եք ավարտելու։

1974 թվականին Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության Կենտկոմի առաջին քարտուղար Անտոն Քոչինյանը այս ամառանոցը նվիրել է Նկարիչների միությանը։ Տարբեր ժամանակներում այստեղ ստեղծագործել են հայ անվանի նկարիչներ, օրինակ՝ Հակոբ Հակոբյանը, Մարիամ Ասլամազյանը, Էդուարդ Իսաբեկյանը և այլք։ Այցելության օրն այնտեղ ստեղծագործում էին մեր սերնդի նկարիչները։

Վերադարձին հանդիպեցինք Արմեն Գաբրիելյանին՝ թոռների հետ։ Նրանք պատի տակ սպասում էին ոչխարների տուն գալուն։ Գյուղում հիմնականում զբաղվում են անսանապահությամբ։ Արմենի թոռները՝ Գոհարիկը և Ռուբինան պտտվում էին պապի շուրջը, ծիծաղում, զրուցում մեզ հետ։ Երևում էր, որ նկարվել սիրում են, չնայած փորձում էին հակառակը համոզել։

Սպասե՛ք, Արթուրը գա, ինքն էլ նկարվի,- ասաց աղջիկներից մեկը։

Արթուրը եկավ, բարկացավ քույրերի վրա, պարզվեց՝ նկարվել չի սիրում։

Նկարիչների հանգստյան տուն

Աշոտ Կիրակոսյանը (ձախից) և Սամվել Պետրոսյանը (աջից)

Անահիտ Կիրակոսյանը և Աղաս Գաբրիելյանը

Գյուղամիջով շարունակեցինք քայլել։ Հանդիպեցինք Անահիտին և Աղասին։ Ամուսինները ցույց տվեցին իրենց փոքրիկ գործը՝ ջերմոցը։ Մեզ իրենց ջերմոցի լոլիկներից հյուրասիրեցին։ Աղասը պատմում էր, որ ջերմոցը դեռ գումար չի բերում, բայց ապագայի համար հույսեր ունեն։

 Մութն ընկել էր, ոչխարները հետ էին եկել գյուղ։ Մինչ մայրուղի դուրս գալու մասին էինք մտածում, հայտնվեց Աշոտը՝ իր Մերսեդեսով, ասաց, որ մեզ տեղ կհասցնի։ Ճանապարհին ուժեղ անձրև սկսվեց։ Մեքենայից իջանք՝ նկարներ անելու։ Աշոտը անսպասելի վերադարձավ գյուղ՝ իր հետ տանելով ուսապարկս։ Թրջվելով քայլեցինք դեպի մայրուղու վրայի խանութը՝ միակ տեղը որը գիտեինք Շորժայում, որտեղ  էլ  գտանք Աշոտին և ուսապարկը։

 

Երբ ավտոբուսը եկավ մեր հետևից, Շորժայում անձրևը դեռ շարունակվում էր։ Հարազատ դարձած խանութի մոտից հեռացանք լավ տպավորություններով, հանգիստ ու ուրախ՝ չկասկածելով, որ մեկ օր անց ամեն ինչ կարող է փոխվել։

Նախագծի Ղեկավար

Հետևի՛ր մեզ


Գաղտնիության քաղաքականություն | Գործընկերներ

© Բոլոր իրավունքները պատկանում են Հետք Մեդիա Գործարանին: Մեջբերումներ անելիս՝ հղումը mediafactory.am-ին պարտադիր է։
+374 44 20 20 48 Նալբանդյան 106/1, Սայաթ-Նովա բիզնես կենտրոն, Երևան, 0001: