Ֆոտո պատմություն

object(WP_Query)#3891 (51) { ["query"]=> array(4) { ["post_type"]=> string(4) "post" ["tag"]=> string(10) "photostory" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["posts_per_page"]=> int(9) } ["query_vars"]=> array(64) { ["post_type"]=> string(4) "post" ["tag"]=> string(10) "photostory" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["posts_per_page"]=> int(9) ["error"]=> string(0) "" ["m"]=> string(0) "" ["p"]=> int(0) ["post_parent"]=> string(0) "" ["subpost"]=> string(0) "" ["subpost_id"]=> string(0) "" ["attachment"]=> string(0) "" ["attachment_id"]=> int(0) ["name"]=> string(0) "" ["pagename"]=> string(0) "" ["page_id"]=> int(0) ["second"]=> string(0) "" ["minute"]=> string(0) "" ["hour"]=> string(0) "" ["day"]=> int(0) ["monthnum"]=> int(0) ["year"]=> int(0) ["w"]=> int(0) ["category_name"]=> string(0) "" ["cat"]=> string(0) "" ["tag_id"]=> int(18) ["author"]=> string(0) "" ["author_name"]=> string(0) "" ["feed"]=> string(0) "" ["tb"]=> string(0) "" ["paged"]=> int(0) ["meta_key"]=> string(0) "" ["meta_value"]=> string(0) "" ["preview"]=> string(0) "" ["s"]=> string(0) "" ["sentence"]=> string(0) "" ["title"]=> string(0) "" ["fields"]=> string(0) "" ["menu_order"]=> string(0) "" ["embed"]=> string(0) "" ["category__in"]=> array(0) { } ["category__not_in"]=> array(0) { } ["category__and"]=> array(0) { } ["post__in"]=> array(0) { } ["post__not_in"]=> array(0) { } ["post_name__in"]=> array(0) { } ["tag__in"]=> array(0) { } ["tag__not_in"]=> array(0) { } ["tag__and"]=> array(0) { } ["tag_slug__in"]=> array(1) { [0]=> string(10) "photostory" } ["tag_slug__and"]=> array(0) { } ["post_parent__in"]=> array(0) { } ["post_parent__not_in"]=> array(0) { } ["author__in"]=> array(0) { } ["author__not_in"]=> array(0) { } ["ignore_sticky_posts"]=> bool(false) ["suppress_filters"]=> bool(false) ["cache_results"]=> bool(true) ["update_post_term_cache"]=> bool(true) ["lazy_load_term_meta"]=> bool(true) ["update_post_meta_cache"]=> bool(true) ["nopaging"]=> bool(false) ["comments_per_page"]=> string(2) "50" ["no_found_rows"]=> bool(false) ["order"]=> string(4) "DESC" } ["tax_query"]=> object(WP_Tax_Query)#4056 (6) { ["queries"]=> array(1) { [0]=> array(5) { ["taxonomy"]=> string(8) "post_tag" ["terms"]=> array(1) { [0]=> string(10) "photostory" } ["field"]=> string(4) "slug" ["operator"]=> string(2) "IN" ["include_children"]=> bool(true) } } ["relation"]=> string(3) "AND" ["table_aliases":protected]=> array(1) { [0]=> string(21) "mf_term_relationships" } ["queried_terms"]=> array(1) { ["post_tag"]=> array(2) { ["terms"]=> array(1) { [0]=> string(10) "photostory" } ["field"]=> string(4) "slug" } } ["primary_table"]=> string(8) "mf_posts" ["primary_id_column"]=> string(2) "ID" } ["meta_query"]=> object(WP_Meta_Query)#4058 (9) { ["queries"]=> array(0) { } ["relation"]=> NULL ["meta_table"]=> NULL ["meta_id_column"]=> NULL ["primary_table"]=> NULL ["primary_id_column"]=> NULL ["table_aliases":protected]=> array(0) { } ["clauses":protected]=> array(0) { } ["has_or_relation":protected]=> bool(false) } ["date_query"]=> bool(false) ["request"]=> string(1377) "SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS mf_posts.ID FROM mf_posts LEFT JOIN mf_term_relationships ON (mf_posts.ID = mf_term_relationships.object_id) JOIN mf_icl_translations wpml_translations ON mf_posts.ID = wpml_translations.element_id AND wpml_translations.element_type = CONCAT('post_', mf_posts.post_type) WHERE 1=1 AND ( mf_term_relationships.term_taxonomy_id IN (18) ) AND mf_posts.post_type = 'post' AND ((mf_posts.post_status = 'publish')) AND ( ( ( wpml_translations.language_code = 'hy' OR ( wpml_translations.language_code = 'hy' AND mf_posts.post_type IN ( 'elementor_library' ) AND ( ( ( SELECT COUNT(element_id) FROM mf_icl_translations WHERE trid = wpml_translations.trid AND language_code = 'hy' ) = 0 ) OR ( ( SELECT COUNT(element_id) FROM mf_icl_translations t2 JOIN mf_posts p ON p.id = t2.element_id WHERE t2.trid = wpml_translations.trid AND t2.language_code = 'hy' AND ( p.post_status = 'publish' OR p.post_type='attachment' AND p.post_status = 'inherit' ) ) = 0 ) ) ) ) AND mf_posts.post_type IN ('post','page','attachment','wp_block','elementor_library','acf-field-group' ) ) OR mf_posts.post_type NOT IN ('post','page','attachment','wp_block','elementor_library','acf-field-group' ) ) GROUP BY mf_posts.ID ORDER BY mf_posts.post_date DESC LIMIT 0, 9" ["posts"]=> array(6) { [0]=> object(WP_Post)#3885 (24) { ["ID"]=> int(6251) ["post_author"]=> string(1) "3" ["post_date"]=> string(19) "2021-02-26 16:55:09" ["post_date_gmt"]=> string(19) "2021-02-26 16:55:09" ["post_content"]=> string(5819) "

Տեղափոխում, արտագաղթ, մահ. այս երևույթների հետևանքով են լքված մնացել ֆոտոպատմությունում պատկերված տները։

Երևանում և հարակից շրջաններում  լքված տներն ավելի շատ են, քան մենք նկատում ենք։ Ինձ հատկապես հետաքրքիր էր, թե ինչ կա լքված տների ներսում, երբ սկսում էի նկարել ֆոտոպատմությունս։ 

Սկսեցի շրջել քաղաքի տարբեր հատվածներով ու ծանոթանալ տասնյակ մարդկանց հետ, որոնք էլ հենց ուղղորդել են նկարներում պատկերված տները։ «Գնա Կոնդ, շատ տներ կան վատ վիճակում, որ նկարես, չեն էլ իմանա, որ լքված են»,-զրույցի ընթացքում ասաց գազանանոցի աշխատակիցներից մեկը։ 

Գնացի։ 

Կոնդի փողոցներից մեկում ծանոթացա Էրիկի հետ, որը դպրոցական տարիքի տղա է։ Մի տուն կար, որտեղ Էրիկը վաղուց ուզում էր մուտք գործել, բայց չէր համարձակվել։ Ինձ ուղեկցելը լավ առիթ էր, որ ինքն էլ հայտնվի լքված այդ տանը։ 

Իր և ընկերների հետ միասին շրջեցինք Կոնդի փողոցներով։ Երբ արդեն նկարները մշակման փուլում էին, ու մտածում էի՝ էլ չեմ նկարի, Էրիկը հեռախոսով արված մի քանի նկար ուղարկեց նոր գտած տնից ու միասին գնացինք։ 

Չնայած մտերիմներիս անհանգստությանը՝ շարունակում էի շրջել լքված, բայց կարծես «տիրություն արվող» տներում։ Տները լքված են, բայց անտեր չեն, քանի որ դրանց հեռակա հետևում են հարևանությամբ ապրող մարդիկ կամ նախկին տերերի բարեկամները։

Կահույք, սպասք, նկարներ, թոշակի գրքույկ և նման այլ առարկաները միակ վկան են, որ նախկինում այս տներում  կյանք է եղել։

Ամեն տանը կարելի էր պատկերացնել, թե ինչպիսին է եղել այդտեղի առօրյան, լավ կամ վատ, ուրախ կամ տխուր պահերը, բայց ինչ որ մի պահի կյանքը կանգնել է այստեղ։

" ["post_title"]=> string(22) "Ոչ ոքի տունը" ["post_excerpt"]=> string(0) "" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["comment_status"]=> string(6) "closed" ["ping_status"]=> string(6) "closed" ["post_password"]=> string(0) "" ["post_name"]=> string(12) "no_ones_home" ["to_ping"]=> string(0) "" ["pinged"]=> string(0) "" ["post_modified"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:03" ["post_modified_gmt"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:03" ["post_content_filtered"]=> string(0) "" ["post_parent"]=> int(0) ["guid"]=> string(8) "/?p=6251" ["menu_order"]=> int(0) ["post_type"]=> string(4) "post" ["post_mime_type"]=> string(0) "" ["comment_count"]=> string(1) "0" ["filter"]=> string(3) "raw" } [1]=> object(WP_Post)#4051 (24) { ["ID"]=> int(6199) ["post_author"]=> string(1) "3" ["post_date"]=> string(19) "2021-02-19 14:22:55" ["post_date_gmt"]=> string(19) "2021-02-19 14:22:55" ["post_content"]=> string(8457) "

«Լուսանկարել մերկ կանանց». առաջին բանը, որ անցավ մտքովս, երբ սենյակում պատուհանից ներս ընկնող արևի լույսն ընդգծել էր քրոջս մարմինը։ Այդ պահին ինձ մոտ չունեի տեսախցիկ կամ հեռախոս։ 

Ավելի ուշ, երբ էսթետիկ գեղեցկությունը լուսանկարելու ցանկությունս վերածվեց «պատմություն պատմելու» հանձնարարության, հասկացա, որ մարմնի կառուցվածքը, սպիերը, մազածածկույթն ու խորթուբորթերն ինքնին պատմում են այդ մարմինը «տնօրինողի» մասին։ 

Լուսանկարել եմ վեց կնոջ, որոնցից հինգին նախկինում չեմ ճանաչել։ 

Մի քանի տարի շարունակ հատուկ սննդակարգի է հետևել, զրկել իրեն սիրելի ուտեստներից, որ կարողանա ազատվել ավելորդ քաշից։ Սակայն ժամանակի ընթացքում սկսել է պարզապես չկենտրոնանալ բարեկազմության վրա, և հիմա էլ չի բարդութավորվում իր մարմնից։ 

«Ինձ նման շատ կանայք ու աղջիկներ կան։ Շատերի մոտ, տեսնելով ինքնավստահություն, ինքս էլ մտածում եմ, թե ինչո՞ւ չեմ կարող ես էլ լինել ազատ ու չսահմանափակել ինձ։ Իհարկե, որքան էլ մտածեմ, որ այսպես հարմար է, միևնույն է վատ չէր լինի, որ նիհար ու բարեկազմ լինեի։ Բայց դե չեմ դժգոհում, կարևորը առողջությունն է»,- ասում է նա։ 

«Երիտասարդ ժամանակներս շատ նիհար եմ եղել։ Սակայն երեխաներ ունենալուց հետո սկսեցի գիրանալ։ Անկեղծ ասած՝ ինձ դուր չի գալիս մարմնիս կառուցվածքը, սակայն համեմատում եմ ինձ այլ կանանց հետ, ովքեր ավելի գեր են, հետո արդեն քիչ-քիչ հարմարվում մարմնիս։ Այն տարիքում չեմ, որ գնամ սպորտ դահլիճներ, մարզվեմ, գեղեցիկ կազմվածք ունենամ։ Լավ կլիներ, սակայն ոչ ժամանակ ունեմ, ոչ էլ ցանկություն»։

Լուսանկարում բալերինայի ոտքեր են։ Հերոսուհիս երկար ժամանակ է, ինչ բալետով է զբաղվում։

«Սիրում եմ բալետը, կապ չունի, որ ոտքերս ցավում են, սպիեր են լինում։ Մեկ շաբաթ առաջ ավելի վատ վիճակում էին, ամբողջությամբ պատառոտվել էին ոտքիս մատները, շատ էին ցավում։ Հիմա համեմատաբար լավ վիճակում են»։

Մատնահարդարումից մնացած կարմիր լաքը և աշխատանքի արդյունքում վնասված մատները խնամելու ժամանակ չունի հերոսուհիս։ Մրգի խանութում է աշխատում, բանվորուհի է։ «Աշխատանքս էլ այնպիսին է, որ ինչ էլ անեմ, մեկ է, նույն անխնամ ձեռքերն են դառնալու։ Գլուխ չեմ դնում։ Մի ժամանակ ամեն ինչ անում էի, որ թե մազերս, թե ձեռքերս խնամված ու գեղեցիկ լինեին, բայց հիմա ուշադրություն չեմ դարձնում»,- ասում է նա։

Պարուհի է, սիրում է լայն զգեստներ հագնել և ինչպես ասում է ինքը՝ մարդկանց կարծիքները իրեն չեն հետաքրքրում։

«Ես կոմպլեքսներ չունեմ, այսպես ասած, ինձ չեն հետաքրքրում մարդկանց կարծիքները։ Մի քանի տարի առաջ չէի սիրում կարճ շրջազգեստներ հագնել, բայց հիմա սիրում եմ։ Արտաքինիս մեջ ոչինչ փոխելու ցանկություն չունեմ»։

Կրծքի սպիերը տեսնելիս՝ մտածում ես, որ մեծացրել է կրծքերը։ Իրականում՝ ճիշտ հակառակը։ Նա վիրահատության միջոցով հեռացրել է կրծքագեղձերը, քանի որ նախ չէր հավանում չափը, հետո էլ ողնաշարի խնդիր ուներ։  

«Չեմ դժգոհում մարմնիցս, պարզապես շատ նիհար եմ։ Մարմնիս հետ կապված ոչ մի փոփոխություն չեմ անելու, ընդունում եմ ինձ այնպիսին, ինչպիսին կամ։ Մազերիս գույնը մեր հասարակության կողմից տարօրինակ է ընդունվում, բայց կրկին չեմ ցանկանում փոխել»,- ասում է լուսանկարիս հերոսուհին, որը մասնագիտությամբ նկարչուհի է։


«Միակ փոփոխությունը, որ արել եմ՝ քթի վիրահատությունն է։ Մարմնիս հետ կապված որևէ փոփոխություն չեմ ցանկանում անել։ Ասեմ, որ երկար ժամանակ պարով եմ զբաղվել, մարմնամարզություններ արել, դրա համար էլ չունեմ ավելորդ քաշ»։

" ["post_title"]=> string(42) "Մարմինն առանց ֆիլտրերի" ["post_excerpt"]=> string(0) "" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["comment_status"]=> string(6) "closed" ["ping_status"]=> string(6) "closed" ["post_password"]=> string(0) "" ["post_name"]=> string(20) "body-without-filters" ["to_ping"]=> string(0) "" ["pinged"]=> string(0) "" ["post_modified"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:14" ["post_modified_gmt"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:14" ["post_content_filtered"]=> string(0) "" ["post_parent"]=> int(0) ["guid"]=> string(8) "/?p=6199" ["menu_order"]=> int(0) ["post_type"]=> string(4) "post" ["post_mime_type"]=> string(0) "" ["comment_count"]=> string(1) "0" ["filter"]=> string(3) "raw" } [2]=> object(WP_Post)#4053 (24) { ["ID"]=> int(6189) ["post_author"]=> string(1) "3" ["post_date"]=> string(19) "2021-02-17 16:50:58" ["post_date_gmt"]=> string(19) "2021-02-17 16:50:58" ["post_content"]=> string(15358) "

Կորեական մշակույթը վերջին տարիներին լայն տարածում է գտել աշխարհում, նաև Հայաստանում: Կորեական երգերով ու, ընդհանրապես, մշակույթով տարված մարդկանց սովորաբար կոչում են քեյփոփեր (K-Poper): 

Այս ֆոտոպատմությունը մի քանի քեյփոփերների մասին է. ինչպես են տարվել կորեական մշակույթով, ինչ է իրենց տալիս Քեյփոփը և այլն:

Մաշա 

Առաջին քեյփոփ երգը, որ լսել եմ, եղել է «Վիքս» խմբի կատարումը՝ 2013 թվականին, պատահական էի գտել յութուբով: Սկսեցի հետաքրքրվել ու դարձա «Սթար լայթ» (այսպես են իրենց կոչում այն համայնքի ներկայացուցիչները, ովքեր «Վիքս» խմբի երկրպագուներ են։ Այլ կերպ այդ համայնքին անվանում են ֆանդոմ,- հեղ.): Բայց հետո սկսեցի հետաքրքրվել այլ խմբերով, «Բիթիէս»-ն ինձ գրավեց, ու 2016 թվականին պաշտոնապես դարձա Արմի (խմբի ֆանդոմն է):

Քեյփոփի շնորհիվ սկսեցի շփվել ու ծանոթանալ շատ մարդկանց հետ, շրջապատս բավականին մեծացավ: Հիմա քեյփոփն ինձ համար ապրելակերպ է, սրանից դուրս ինձ չեմ տեսնում, իսկ «Բիթիէս»-ն ինձ համար ամեն ինչ է. իրենցով ուրախանում եմ, տխրում, մի խոսքով իրենց հետ ապրում եմ:

Հայաստանում քեյփոփը տարածված է, հիմա հատկապես շատ են հենց Արմիները՝ «Բիթիէս»-ի ֆաները՝ չնայած ոչ միայն Հայաստանում, նաև ամբողջ աշխարհում են իրենք առաջատար: Հետաքրքրված եմ նաև կորեական պարերով, հաճախում եմ կորեական պարի, մասնակցել եմ նաև մրցույթների, իսկ պարային մեր խումբը 2018 թվականին «Քեյփոփ» ֆեսթում գրավել է առաջին տեղը:

Միշել

Հիշում եմ այն օրը, երբ ամեն ինչ կարող էր ավարտվել. դա իմ կյանքի ամենավատ,  բայց, փաստորեն, ամենալավ օրն էր: Դեպրեսիայի ու սթրեսի մեջ էի, չէի շփվում ոչ ոքի հետ, չունեի ընկերներ, կյանքն էլ ինձ համար համր ֆիլմ էր դարձել: Մի հասարակ (առաջին հայացքից) երգը, որը միացել էր «պատահականության» սկզբունքով, փոխեց իմ կյանքի ընթացքը. չհասկացա՝ որ պահից սկսեցի անգիտակցաբար արտասվել։ Երգի ավարտից հետո ես հասկացա, որ դա իմ կյանքի նոր սկիզբն է, որը ոչ մի դեպքոմ նման չի լինի նախկինին: Հետագայում ես սկսեցի հետաքրքրվել «Բիթիէս» խմբի գործունեությամբ՝ ընդունելով,  որ այլևս երբեք չեմ կարող հեռացնել նրանց իմ կյանքից։ Նրանց շնորհիվ այժմ ես Միշելն եմ, կամ և հպարտությամբ ինձ կոչում եմ Արմի:

Մագա

2014 թվականն էր, դպրոցական էի:

Դասարանի աղջիկներից մեկը հետաքրքրված էր կորեացիներով ու մի անգամ ֆիզկուլտուրայի ժամանակ հանդերձարանում առաջարկեց միասին «ԷքսՕ»-ի երգերը լսել:

Առաջինը միացրեց  “History" երգը ու հենց սկզբից ինձ դուր եկավ, հեռախոսը վերցրի իմ ձեռքը, սկսեցի նայել:

Ու արդեն սկսեցի հետաքրքրվել կորեացիներով՝ չնայած նրան, որ դեռ փոքրուց նայում էի դրամաներ, երբեք քեյփոփ չէի լսել:

Մի որոշ ժամանակ անց ցանկացա հասկանալ այն, ինչ լսում եմ: Սկսեցի ուսումնասիրել կորեերեն ու հիմա բավականին լավ տիրապետում եմ լեզվին: Կորեացիների շնորհիվ սկսեցի տարբերել չինացուն ճապոնացուց, ճապոնացուն կորեացուց և այսպես շարունակ:

Սկսեցի հագնվել կորեացիների նման, սանրվածքս փոխեցի, ու սկսեցի մի կողմ դնել բարդույթներս: Մենք ունենք մեզ հատուկ արտաքին տեսք, ու երբ փողոցի մի ծայրից մյուսը տեսնենք, առանց ամաչելու կգոռանք. «Աաա դու քեյ փոփեռ ես»։ «Ես էէէլ»։

Ու կընկերանանք:

Մենք չենք ամաչում, չենք բարդութավորվում:

Մենք նույն երազանքներն ունենք ու նույն ճաշակը:

Մենք կոչվում ենք Էքսո Էլ (Exo L)(L-love)

Նաև կոչվում ենք Էրի, ու հաճախ միմյանց Քրէրիներ ենք դիմում:

Հա, հա առանց ճանաչելու իրար քրերով ենք դիմում:

Ու սխալ կարծիք կա, թե «երեխա են, որոշ ժամանակ հետո կմոռանան» :

Անյա

Ես Անյան եմ, 19 տարեկան:

Քեյփոփում եմ արդեն 3 տարի:

Ընկերներիս շնորհիվ տարվեցի քեյփոփով, քանի որ նրանք սկսեցին ցույց տալ տարբեր երգերի տեսահոլովակներ: Սկզբում ես Արմի էի և սիրում էի «Բիթիէս»-ը, բայց գիտեի «ԷքՕ»-ի և այլ խմբերի մասին:

Իսկ հետո ես սիրահարվեցի «ԷքսՕ» խմբին, սկսեցի լսել նրանց երգերը և ավելի լավ ճանաչել, իսկ հետո դարձա Էրի՝ «ԷքսՕ» խմբի ֆան:

Խմբի երգերն ուժեղ հույզեր են առաջացնում իմ մեջ. կարող եմ լաց լինել, երբ լսում եմ նրանց երգերը, քանի որ հասկանում եմ, թե որքան եմ սիրում իրենց: Ուզում եմ, որ նրանք միշտ լինեն իմ կյանքում, որովհետև ինձ ուրախացնում են:

Աննա

Քեյփոփի հետ ծանոթացել եմ 2014 թվականին ու մինչ օրս մի պահ անգամ չեմ փոշմանել։ Իհարկե, շատ են այն քեյփոփերները, ովքեր ակտիվության սկզբնական փուլում են, ու իրենց պատճառով սխալ կարծիք է կազմվում, առհասարակ, մեր մասին:։ Իմ սիրելի խմբերը, իրենց երգերը, իրենց ասած ցանկացած երկրորդ նախադասությունը մեզ սիրելու մասին է , ինքներս մեզ գնահատել ենք սովորում։ Մենք իսկապես շատ ենք փոխվել ու փոխվում ենք ամեն օր` իրենց շնորհիվ։ Այնպես որ միշտ չէ որ կարծրատիպերը համապատասխանում են իրականությանը :

Էրիկ

Ես ինտերնետում պատահական գտա կորեական երգերից մեկը, որից հետո շրջապատումս անընդհատ հայտնվում էին քեյփոփերներ, սկսեցի հետաքրքրվել, շատ դուրս եկավ ու այդպես խորացա քեյփոփի մեջ:

Էլեն

Նախկինում ես տարված էի անիմեով, գրում էի չավարտված անիմեների շարունակությունը, նայում էի տարբեր վիդեոներ՝ կապված անիմեի հետ։ Մի օր պատահական գտա անիմացիոն վիդեո, որտեղ պարում էին անիմեի իմ սիրելի հերոսները։ Երգը ինձ գրավեց, ցանկացա սովորել նաև այդ պարը։ Հետաքրքրեց, թե ինչ երգ է, ով է կատարում։ Գտնելով իրական երգը՝  մեկ անգամ էլ նայեցի տեսահոլովակը և հասկացա, որ սովորել եմ կորեական խմբի պար՝  չիմանալով դրա մասին։ Ինքս չհասկացա, թե ոնց տարվեցի այդ խմբով, ինձ հետաքրքրում էին իրենց երգերը, պարերը, հետո արդեն ցանկացա իմանալ նրանց անունները և նախասիրությունները, թե ինչպես են նրանք հայտնվել խմբում և այլն։ Ինքս էլ չհասկացա, թե ինչպես դարձա ԱՐՄԻ~։ Հետագայում ինձ հանդիպեցին ուրիշ խմբեր, նման, բայց շաաատ տարբեր դեմքեր։ Ես սիրեցի ու մնացի այստեղ, ու չեմ փոշմանում :

Լիլիթ

Մանկուց հետաքրքրված եմ եղել ասիական երկրներով: Ինձ միշտ գրավել է ասիական մշակույթն ավելի, քան եվրոպական կամ ամերիկյանը: Մոտ 2012 թվականից արդեն Կորեայով էի տարված, սկսել եմ կինոներից՝ դորամաներ և այլն, ընկերուհիս էր առաջարկել, որ գոնե մի անգամ նայեմ: Ֆիլմերից հետո նոր անդրադարձել եմ Քեյփոփին, սիրում եմ «Էքսո» խումբը, իմ կյանքի դժվար պահերին իրենք ինձ օգնել են:

Սյուզի

2014 թվականից եմ լսել Քեյփոփ, Յութուբով պատահական լսեցի «Էքսո» խմբի երգերից մեկը, սկսեցի փնտրել ավելի շատ երգեր, խորացա..ու այսօր ես արդեն Էրի եմ :

" ["post_title"]=> string(16) "ԿորեաՀայ" ["post_excerpt"]=> string(0) "" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["comment_status"]=> string(6) "closed" ["ping_status"]=> string(6) "closed" ["post_password"]=> string(0) "" ["post_name"]=> string(8) "k_popers" ["to_ping"]=> string(0) "" ["pinged"]=> string(0) "" ["post_modified"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:40" ["post_modified_gmt"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:40" ["post_content_filtered"]=> string(0) "" ["post_parent"]=> int(0) ["guid"]=> string(8) "/?p=6189" ["menu_order"]=> int(0) ["post_type"]=> string(4) "post" ["post_mime_type"]=> string(0) "" ["comment_count"]=> string(1) "0" ["filter"]=> string(3) "raw" } [3]=> object(WP_Post)#4054 (24) { ["ID"]=> int(6067) ["post_author"]=> string(1) "3" ["post_date"]=> string(19) "2021-02-05 08:27:51" ["post_date_gmt"]=> string(19) "2021-02-05 08:27:51" ["post_content"]=> string(6388) "

Օրակարգ

04:00         արթնանալ

04:30         տնից դուրս գալ (ձյան, անձրևի ժամանակ՝ տաքսիով)

05:00         պատրաստել ավելները

05:15         սուրճ խմել (հիմնականում Անահիտի պատրաստած՝ չնայած          նրան, որ Անահիտը չի խմում)

05:30         քննարկել օրվա լուրերը, լավ տրամադրության ժամանակ Զարեն հումորներ է անում

05:45         ստանալ օրվա  փողոցների անունները

06:00         խմբերով շարժվել դեպի փողոցներ. հիմնականում մտերիմներով, օրինակ՝ Խաթումը միշտ հարևանուհու հետ է լինում

08:00         գործը դանդաղում է. մեքենաների, մարդկանց շարժը սկսում է խանգարել

10:00         ընդմիջման ժամ. Զարեի հումորները ուժի մեջ են (ձմռանը ցրտի պատճառով ընդմիջում չի լինում անել)

մինչև 11-ը    տերևները, թղթերը, տոպրակները պետք է հավաքած  լինել, ձմռանը մայթերի վրա ավազ շաղ տալ

14:00          աշխատանքի ավարտ (եթե Հռոմը, Հակոբն ու Տիգրանը արձակուրդի մեջ չեն լինում), ավելներն ու  շորերը թողնել հավաքման վայրում 

             կամ

15:00         աշխատանքի ավարտ (տղամարդիկ արձակուրդի մեջ են),  Հռոմի բացակայությունն ամենաշատն է զգացվում

Օրակարգը՝ Անահիտ Մամիկոնյանի աշխատանքային առօրյայից

Նոր Նորքի մասնաճյուղ, «Սանմաքրում»

Նոյեմբերից-դեկտեմբեր ամիսներ, 2020 թվական

" ["post_title"]=> string(27) "Առավոտ գիշերով" ["post_excerpt"]=> string(0) "" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["comment_status"]=> string(6) "closed" ["ping_status"]=> string(6) "closed" ["post_password"]=> string(0) "" ["post_name"]=> string(13) "early_morning" ["to_ping"]=> string(0) "" ["pinged"]=> string(0) "" ["post_modified"]=> string(19) "2021-02-05 08:28:29" ["post_modified_gmt"]=> string(19) "2021-02-05 08:28:29" ["post_content_filtered"]=> string(0) "" ["post_parent"]=> int(0) ["guid"]=> string(8) "/?p=6067" ["menu_order"]=> int(0) ["post_type"]=> string(4) "post" ["post_mime_type"]=> string(0) "" ["comment_count"]=> string(1) "0" ["filter"]=> string(3) "raw" } [4]=> object(WP_Post)#4059 (24) { ["ID"]=> int(5942) ["post_author"]=> string(1) "3" ["post_date"]=> string(19) "2021-02-03 14:56:25" ["post_date_gmt"]=> string(19) "2021-02-03 14:56:25" ["post_content"]=> string(7699) "

Երևանի շենքերի տանիքներին կամ բակերում հաճախ կարելի է տեսնել աղավնիների սպիտակ երամներ։ Տերերը լինում են երկու տեսակի՝ սիրողական «ղուշբասներ» և պրոֆեսիոնալ «աղավնի խաղացնողներ»։ 

Սիրողական աղավնապահները զուտ կերակրում են, թռցնում ու ուրախանում են նրանց խաղաղաբեր տեսակով։ Ի տարբերություն նրանց՝ պրոֆեսիոնալ աղավնապահները հետևում են որոշակի խիստ կանոնների։ Օրինակ՝ նրանք երբեք թույլ չեն տալիս տարբեր ցեղատեսակների աղավնիների զուգավորումը։ 

Աղավնապահներն օդում էլ տարբերում են իրենց թռչուններին, հեռվից հեռու գիտեն՝ հարյուրից որ մեկն է իրենցը, իսկ երբ ուրիշ աղավնի են նկատում երամում, նրան «խամ» են անվանում։ Աղունիկներն այնքան պիտի «խաղիկներ» անեն օդում, մինչև «խամերին» գրավեն ու իջեցնեն իրենց բույնը։ Ղուշբասների խոսքով՝ իրենցով են անում, տնավորում։ 

Հայաստանում 2010 թ-ից գործում է «Աղավնասերների ակումբ», որի հիմնադիր-նախագահ Ստեփան Կույումջյանը շատ է կարևորում  միջազգային մրցույթներում կամ օտարերկրյա աղավնապահների շրջանում ճանաչելի դարձնել հայկական զտարյուն աղավնատեսակը։ Հայտնի հայկական ցեղատեսակը կոչվում է խալավիզ, որի մաշկը սովորաբար միագույն է, ավելի հաճախ` սպիտակ, իսկ վզի հատվածում մաշկն այլ գույնով է ներկված` խալ է հիշեցնում։

https://www.youtube.com/watch?v=gBf7WcC8PHU&feature=youtu.be

Աղավնասերերի ակումբն ամեն տարի աշնանը՝ հոկտեմբերին, կազմակերպում է մրցաշար։ Այդ ամիսը պատահական չեն ընտրել. հոկտեմբերին բազեներն այլ վայրի թռչունների հետ տաք երկրներում են լինում։ 

Բազեներն աղավնիների համար վտանգ են  ներկայացնում, քանի որ որսում ու սնվում են նրանցով։ Իր թռչուններին բազեներից պաշտպանելու համար Ստեփան Կույումջյանը պայծառ վարդագույն ներկ է քսում նրանց թևերին, որից բազեն խուսափում է,  չի մոտենում աղավնուն։

Ստեփանն ունի հազարից ավելի աղավնի, Հայաստանում ամենաաղավնաշատ բակը հենց իրենն է։ Յուրաքանչյուր ցեղատեսակին առաձնացրել է տարբեր բներում, որոնք կարծես իսկական երկհարկանի տներ լինեն։ Բնակիչներն էլ՝ իրանական, Վանա, Ադանա կոչվող ցեղատեսակի քիչ հանդիպող աղավնիներն են։ 

" ["post_title"]=> string(37) "Աղավնի խաղացնողները" ["post_excerpt"]=> string(0) "" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["comment_status"]=> string(6) "closed" ["ping_status"]=> string(6) "closed" ["post_password"]=> string(0) "" ["post_name"]=> string(7) "pigeons" ["to_ping"]=> string(0) "" ["pinged"]=> string(0) "" ["post_modified"]=> string(19) "2021-02-03 15:41:46" ["post_modified_gmt"]=> string(19) "2021-02-03 15:41:46" ["post_content_filtered"]=> string(0) "" ["post_parent"]=> int(0) ["guid"]=> string(8) "/?p=5942" ["menu_order"]=> int(0) ["post_type"]=> string(4) "post" ["post_mime_type"]=> string(0) "" ["comment_count"]=> string(1) "0" ["filter"]=> string(3) "raw" } [5]=> object(WP_Post)#4073 (24) { ["ID"]=> int(4934) ["post_author"]=> string(2) "11" ["post_date"]=> string(19) "2020-12-22 11:19:35" ["post_date_gmt"]=> string(19) "2020-12-22 11:19:35" ["post_content"]=> string(8295) "Դըմ, դըմ, դըդըմ, դըմ, դըմ, դըդըմ. Արթուրի սիրած խաղի երաժշտությունն է։ Երգելով եղբոր հետ թռվռում է տան մեջ։ Արթուրն (8տ.) ու Վահագնը (7տ.) քրոջս տղաներն են։ Նրանք մեծ ու փոքր էկրաններից պոկ գալ չեն ուզում։ Հոգեբանիս հետ հերթական այցի ժամանակ քննարկեցինք այդ հարցն ու իմացա, որ գադջեթներից կախվածությունը երեխաների մոտ սահմանափակում է ֆիզիկական ակտիվությունը և չի զարգանում նրանց երևակայությունը։ Պարզվում է լավ կողմ էլ կա. հեռախոսային խաղերը երեխաների մոտ զարգացնում են մանր մոտորիկան։ Իմ ընտանիքում բոլորը՝ ներառյալ  տատիկն ու պապիկը, ամեն կերպ փորձում են շեղել նրանց տարատեսակ գադջեթներից։ - Հեծանիվ ե՞ք սիրում քշել, թե՞ հեռախոսով խաղ խաղալ,- մի օր պստոներին հարցրեց մայրս։ - Հեծանիվ քշել, իհարկե,- ասաց Արթուրը։ - Հեծանիվ քշել,- պատասխանեց Վահագնը։ Շատ ուրախացա, երբ երեխաներից լսեցի այդ պատասխանը։ Տարա նրանց խաղահրապարակ։ Հեշտ գործ չէր։ Սկսեցի հասկանալ այն ծնողներին, ովքեր երեխայի ձեռքը հեռախոս տալով՝ լռեցնում են նրանց և հանգիստ անցնում իրենց առօրյային։ Էլ ի՞նչ բակ, ի՞նչ հեծանիվ։ Բանից պարզվում է՝ ծնողները անհանգստանալու պատճառ ունեն։ 2016թ.-ի Առողջ Դատողության Մեդիա Զեկույցի (Common Sense Media Report) արդյունքում պարզվել է, որ երեխաների 50 տոկոսը կախվածություն են զգում մոբայլ սարքավորումներից, իսկ հարցված ծնողների 59 տոկոսը կարծում են, որ իրենց երեխաները կախված են սարքավորումներից։ Այս հետազոտությունը ցույց է տվել նաև, որ դեռահասների 72 տոկոսը և ծնողների 48 տոկոսը զգում են տեքստային նամակագրություններին և այլ ծանուցումներին անմիջապես պատասխանելու կարիք։ Ծնողների 69 տոկոսն ու դեռահասների 78 տոկոսը ստուգում են իրենց հեռախոսները ամենաքիչը ժամը մեկ։" ["post_title"]=> string(24) "Դըմ դըմ դըդըմ" ["post_excerpt"]=> string(0) "" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["comment_status"]=> string(6) "closed" ["ping_status"]=> string(6) "closed" ["post_password"]=> string(0) "" ["post_name"]=> string(9) "dm-dm-ddm" ["to_ping"]=> string(0) "" ["pinged"]=> string(0) "" ["post_modified"]=> string(19) "2021-03-04 08:00:42" ["post_modified_gmt"]=> string(19) "2021-03-04 08:00:42" ["post_content_filtered"]=> string(0) "" ["post_parent"]=> int(0) ["guid"]=> string(8) "/?p=4934" ["menu_order"]=> int(0) ["post_type"]=> string(4) "post" ["post_mime_type"]=> string(0) "" ["comment_count"]=> string(1) "0" ["filter"]=> string(3) "raw" } } ["post_count"]=> int(6) ["current_post"]=> int(-1) ["in_the_loop"]=> bool(false) ["post"]=> object(WP_Post)#3885 (24) { ["ID"]=> int(6251) ["post_author"]=> string(1) "3" ["post_date"]=> string(19) "2021-02-26 16:55:09" ["post_date_gmt"]=> string(19) "2021-02-26 16:55:09" ["post_content"]=> string(5819) "

Տեղափոխում, արտագաղթ, մահ. այս երևույթների հետևանքով են լքված մնացել ֆոտոպատմությունում պատկերված տները։

Երևանում և հարակից շրջաններում  լքված տներն ավելի շատ են, քան մենք նկատում ենք։ Ինձ հատկապես հետաքրքիր էր, թե ինչ կա լքված տների ներսում, երբ սկսում էի նկարել ֆոտոպատմությունս։ 

Սկսեցի շրջել քաղաքի տարբեր հատվածներով ու ծանոթանալ տասնյակ մարդկանց հետ, որոնք էլ հենց ուղղորդել են նկարներում պատկերված տները։ «Գնա Կոնդ, շատ տներ կան վատ վիճակում, որ նկարես, չեն էլ իմանա, որ լքված են»,-զրույցի ընթացքում ասաց գազանանոցի աշխատակիցներից մեկը։ 

Գնացի։ 

Կոնդի փողոցներից մեկում ծանոթացա Էրիկի հետ, որը դպրոցական տարիքի տղա է։ Մի տուն կար, որտեղ Էրիկը վաղուց ուզում էր մուտք գործել, բայց չէր համարձակվել։ Ինձ ուղեկցելը լավ առիթ էր, որ ինքն էլ հայտնվի լքված այդ տանը։ 

Իր և ընկերների հետ միասին շրջեցինք Կոնդի փողոցներով։ Երբ արդեն նկարները մշակման փուլում էին, ու մտածում էի՝ էլ չեմ նկարի, Էրիկը հեռախոսով արված մի քանի նկար ուղարկեց նոր գտած տնից ու միասին գնացինք։ 

Չնայած մտերիմներիս անհանգստությանը՝ շարունակում էի շրջել լքված, բայց կարծես «տիրություն արվող» տներում։ Տները լքված են, բայց անտեր չեն, քանի որ դրանց հեռակա հետևում են հարևանությամբ ապրող մարդիկ կամ նախկին տերերի բարեկամները։

Կահույք, սպասք, նկարներ, թոշակի գրքույկ և նման այլ առարկաները միակ վկան են, որ նախկինում այս տներում  կյանք է եղել։

Ամեն տանը կարելի էր պատկերացնել, թե ինչպիսին է եղել այդտեղի առօրյան, լավ կամ վատ, ուրախ կամ տխուր պահերը, բայց ինչ որ մի պահի կյանքը կանգնել է այստեղ։

" ["post_title"]=> string(22) "Ոչ ոքի տունը" ["post_excerpt"]=> string(0) "" ["post_status"]=> string(7) "publish" ["comment_status"]=> string(6) "closed" ["ping_status"]=> string(6) "closed" ["post_password"]=> string(0) "" ["post_name"]=> string(12) "no_ones_home" ["to_ping"]=> string(0) "" ["pinged"]=> string(0) "" ["post_modified"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:03" ["post_modified_gmt"]=> string(19) "2021-03-04 07:58:03" ["post_content_filtered"]=> string(0) "" ["post_parent"]=> int(0) ["guid"]=> string(8) "/?p=6251" ["menu_order"]=> int(0) ["post_type"]=> string(4) "post" ["post_mime_type"]=> string(0) "" ["comment_count"]=> string(1) "0" ["filter"]=> string(3) "raw" } ["comment_count"]=> int(0) ["current_comment"]=> int(-1) ["found_posts"]=> int(6) ["max_num_pages"]=> float(1) ["max_num_comment_pages"]=> int(0) ["is_single"]=> bool(false) ["is_preview"]=> bool(false) ["is_page"]=> bool(false) ["is_archive"]=> bool(true) ["is_date"]=> bool(false) ["is_year"]=> bool(false) ["is_month"]=> bool(false) ["is_day"]=> bool(false) ["is_time"]=> bool(false) ["is_author"]=> bool(false) ["is_category"]=> bool(false) ["is_tag"]=> bool(true) ["is_tax"]=> bool(false) ["is_search"]=> bool(false) ["is_feed"]=> bool(false) ["is_comment_feed"]=> bool(false) ["is_trackback"]=> bool(false) ["is_home"]=> bool(false) ["is_privacy_policy"]=> bool(false) ["is_404"]=> bool(false) ["is_embed"]=> bool(false) ["is_paged"]=> bool(false) ["is_admin"]=> bool(false) ["is_attachment"]=> bool(false) ["is_singular"]=> bool(false) ["is_robots"]=> bool(false) ["is_favicon"]=> bool(false) ["is_posts_page"]=> bool(false) ["is_post_type_archive"]=> bool(false) ["query_vars_hash":"WP_Query":private]=> string(32) "2ad7d4ab895fdbfb2193fa9fbec9fe7f" ["query_vars_changed":"WP_Query":private]=> bool(false) ["thumbnails_cached"]=> bool(false) ["stopwords":"WP_Query":private]=> NULL ["compat_fields":"WP_Query":private]=> array(2) { [0]=> string(15) "query_vars_hash" [1]=> string(18) "query_vars_changed" } ["compat_methods":"WP_Query":private]=> array(2) { [0]=> string(16) "init_query_flags" [1]=> string(15) "parse_tax_query" } }

Հետևի՛ր մեզ


Գաղտնիության քաղաքականություն | Գործընկերներ

© Բոլոր իրավունքները պատկանում են Հետք Մեդիա Գործարանին: Մեջբերումներ անելիս՝ հղումը mediafactory.am-ին պարտադիր է։
+374 44 20 20 48 Նալբանդյան 106/1, Սայաթ-Նովա բիզնես կենտրոն, Երևան, 0001: